Anayasa zokası

Açılım tosladı.   Askere yönelik senaryolar tükendi. Bülent Arınç’a suikast hikâyesi masal oldu. (İlk günlerde asker, geçmiş olsun demediği için Arınç’ı gücendirdi; bari şimdi bir gözünüz aydın mesajı gönderse!)
Kozmik odadan da hukuk değil, guguk çıktı.
Eee! Geriye ne kaldı?
Anayasa!
Şimdi gündemde yeni bir anayasa tartışması var sözde. Özde, tartışma da yok. Çünkü tartışma belli bir konu üzerinde birkaç kişi arasında olur.
Oysa, ortada tartışılacak bir taslak yok. Taslak olmayınca bırakın öteki partileri, sivil toplum örgütlerini, AKP’nin içinde bile tartışma yok. Tayyip Erdoğan kendi kendine tartışıyor.
Açılım da böyle değil miydi?
Herkes, neyi nasıl açacaksınız bilelim ki, tartışalım diyordu, ama iktidardan somut bir plan gelmiyordu.
Yine öyle. Hele bir anayasayı gündeme alıp tartışmaya başlayalım, diyorlar. Sonra? Bir gece yarısı önergesiyle biz yapacağımızı biliriz. Nasıl olsa muhalefet o saatte uyumuş olur.
Anayasanın bütün maddeleri AKP fazla zorluk çıkarmadan geçer. Değiştirilmesi teklif dahi edilemeyecek ilk üç maddeye de dokunulmaz. Ama gece yarısında, bir yerine öyle bir madde konur ki, o üç madde baypas edilerek işlevsiz hale getirilir. Bilirsiniz, bizim iktidar “arkadan dolanmayı” çok iyi bilir.
Bizden uyarması. Muhalefetin uyanıklığına güveniyorsanız, anayasa değişikliğine evet.
Yoksa bu iktidarın eline yeni bir anayasa teslim edilemez.

Bir kitap
Necla Arat, son dönemin sorunları olan kadın hakları, irtica, bağnaz gelenekçilik ve çağdaşlaşma arasındaki savaşımı bir bilim insanı ve siyasetçi gözüyle örnekleyerek irdeleyen yazılarını bir kitapta topladı. Kitabın adı: Geldikleri Gibi Giderler. (Cumhuriyet Kitapları)
Dileriz, öyle olur. Bizim için tek yol sandık. 

Bir şiir
Dizelerimiz İsmail Biçer’in “Sessizlik Kuyusu”ndan (Anfora Yayınları, 2010):
“düşlerimde filizlendin/ sormadım/ buzlarını kesmeye durmuş/ kış bıçağıydın/ çingene sırtındaki çocuğa sevinç diken/ dingin atölye kızı bir de/ 
/ düşlerimde boy verdin / sormadım”